خالكيديوس1
احتمالاً در نيمهٴ اول سدهٴ چهارم برآمد. مسيحي، مترجم و شارح لاتيني تيمايوس.2 معلومات نجومي او از آدراستوس (نيمهٴ اول سدهٴ دوم) و ديگر منجمان پيش از بطليموس اخذ شده بود. اثر او داراي اهميت زيادي است، زيرا تا پايان سدهٴ دوازدهم ميتوان گفت افلاطون تنها از طريق آن معروف بود.
كوپئو
كوپئو3 در 276 در ون - هسي4، در هيو - تونگ5 ولادت يافت و در 324 كشته شد. فيلسوف، اخترگو، عالمِ علوم غريبه، و لغتنويس تائويي. او بنابر مشهور مؤسس فنگ شوئي6 (يعني باد و آتش، به شمار ميرود، به هر صورت او به عنوان يك طالعبين بزرگ شناخته شد و علم فنگ شوئي، مخصوصاً كاربرد آن در تعيين بهترين محل براي آرامگاهها، احتمالاً به وسيلهٴ او انتظام يافت. فنگ شوئي محصول رشد قديمترين عقايد جهانشناسي چينيان است و كاربرد تازهاي است از ثنويت كهن چيني كه مظهر آن يانگ7 و يين8 بود، يعني منفي و مثبت، نر و ماده، مباني زندگي در عالم. فنگ شوئي عبارت است از ((فن تعيين مقر زنده و مرده به صورتي كه با جريانهاي محلي نفخهٴ آسماني همكاري و همآهنگي داشته باشد (ه. چتلي9))). ترجمهٴ فنگ شوئي به علم رمل اشتباه است، بلكه معادل اخترگويي غربي است، گرچه با آن فرق بسيار دارد، و شبه علم بسيار پيچيده و جامعي است كه همچون اخترگويي در غرب اعتباري را در خاور دور به دست آورد. دو مجموعه از پيشگوييهاي كوپئو در دست است، تونگ لين10 و هسين - لين11.
كوپئو كتاب كوهها و درياها (موسوم به كلاسيك كوه و دريا) اثر شان هائي چينگ را تحرير كرد و به شرح اصطلاحات دشوار موجود در آن رسالهٴ جغرافيايي پرداخت. او شروحي نيز بر ارح - يا
(نك سدهٴ پنجم ق م) و فان ين نوشت، كه رسالهاي است در باب لهجههاي چيني، نوشتهٴ يانگ هسيونگ در حدود 14 ق م.